جوان به امید رسیدن به معشوق،گوشه گیری پیشه کرد و به عبادت و نیایش مشغول شد،به طوری که اندک اندک مجذوب پرستش گردید و آثار اخلاص در او تجلی یافت.

روزی گذر پادشاه بر مکان او افتاد،احوال وی را جویا شد و دانست که جوان،بنده ای با اخلاص از بندگان خداست در همان جا از وی خواست که به خواستگاری دخترش بیاید و او را خواستگاری کند.جوان فرصتی برای فکر کردن طلبید و پادشاه به او مهلت داد.

همین که پادشاه از آن مکان دور شد،جوان وسایل خود را جمع کرد و به مکانی نامعلوم رفت.ندیم پادشاه از رفتار جوان تعجب کرد و به جست و جوی جوان پرداخت تا علت این تصمیم را بداند.بعد از مدت ها جستجو او را یافت گفت:تو در شوق رسیدن به دختر پادشاه آن گونه بی قرار بودی،چرا وقتی پادشاه به سراغ تو آمد و ازدواج با دخترش را از تو خواست،از آن فرار کردی؟

جوان گفت:اگر آن بندگی دروغین که به خاطر رسیدن به معشوق بود،پادشاهی را به در خانه ام آورد،چرا قدم در بندگی راستین نگذارم تا پادشاه جهان را در خانه خویش نبینم؟

  It pains me to be quiet when my heart wants to speak

واسش نذر کردم.اما نذرم قبول نشد.امروز مراسمش بود و من امتحانو بهانه کردم و نرفتم.

حس میکنم خودخواه شدم.نمی خوام جایی برم که ناراحت بشم.نمی خوام دوباره غصه بخورم.انگاری از غصه خوردن خسته شدم.

امروز منتظر بودم هرچه زودتر خونوادم برن مراسم.امروز واقعا رو اعصابم بودن.شایدم من جدیدا زودرنج شدم.انقدر حساس شم که با یه حرف کوچیک هم ناراحت می شم.

همیشه از وبلاگایی که پر از غم وغصه بودن بدم میومد.انگار وبلاگ منم عین اونا شده.

و نه محتاج نگاهی که بلغزد برمن

من خودم هستم و یک حس غریب

که به صد عشق و هوس می ارزد

من خودم هستم و یک دنیا ذکر

که درونم لبریز شده از شعر حقیقت جویی

من خودم هستم و هم زیبایم

من خودم هستم و پابرجایم

من دلم می خواهد

ساعتی غرق درونم باشم

عاری از عاطفه ها

تهی از موج سراب

دورتر از رفقا

خالی از هر چه فراق

من نه عاشق هستم

نه حزین غم تنهایی ها

من نه عاشق هستم

و نه محتاج نوازش یا مهر

من دلم تنگ خودم گشته و بس...

بی ربط نوشت:فردا مدرسمون به خاطر تعمیرات خرابه.واسه همین مدرسه نمیریم.امتحان حسابان هم که فردا داشتیم کنسل شد دیگه.هورا

بالاخره سال جدید اومد.بهتون سال جدیدو تبریک میگم.من اینجوریم دیگه.همه کارام با تأخیره.شما به بزرگی خودتون ببخشید.

سال جدید انگاری واسه من یکی جدید نبود.احساس می کنم تغییری به وجود نیومده به جز لباسای من که تغییر کردن.نمی دونم.انگار امسال به قول داداشم عید بی موقع اومد.جوری که من هیچکدوم از کارایی که قصد داشتم بکنم و نتونستم انجام بده.حتی لباسامو دو روز مونده به عید خریدم.

می خواستم تو دوران عید که به قول قلمچی دوران طلایی نوروزه درس بخونم که نشد.یعنی انقدر مهمون داشتیم و باید مهمونی می رفتیم که وقت نکردم.خیلی پشیمونم که درس نخوندم.آخه امسال امتحان نهایی دارم و خیلی میترسم.جدیدا تنبلم شدم.اصلا حال و حوصله ی درس خوندنو ندارم.

یه اتفاق بدم افتاد که مامان بزرگم روز سیزده به در مریض شد و بردیمش بیمارستان و واقعا روز سیزده بدرمون به هم ریخت.ساعت ۱۱ صبح رفتیم و ۲ ساعته برگشتیم اونم فقط واسه دلخوشی ما بچه ها.اونجا هم که بودیم همش دلواپس بودیم.میگن حالا حالاها مرخص نمی شه.خیلی نگرانشم.حتما واسش دعا کنین.من که واسش نذر کردم.

دوستای گلم ببخشید که تو این پست درباره ی موضوعات پراکنده نوشتم.هر چی به فکرم رسید نوشتم.

شاید بگین به ماچه تو عید چی کار کردی و چی شد.خیلی معذرت می خوام که وقتتون و گرفتم.من اینجا فقط واسه دل خودم می نویسم و ممنون می شم که شما هم وقت بذارین و بخونین.

بی ربط نوشت:بدم میاد از آدمایی که وقتی صفت بدی مثل بی جنبه بودن یا مغرور بودن یا چیزای دیگه رو دارن انکار می کنن.وقتی آدم یه خصلت بدی رو داره نباید خودشو گول بزنه و بگه ندارم.بلکه باید سعی کنه اونو اصلاح کنه.من خودم همیشه باور دارم که خجالتیم و زودرنجم و اصلا هم انکار نمی کنم.

در گریز از خویشتن،پیوسته می کاهم؟

زآن که بر این پرده ی تاریک،

این خاموشی نزدیک

آنچه می خواهم،نمی بینم

وآنچه می بینم،نمی خواهم.

                                      ...دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی...

مرسی ازتون که بهم سر می زنین.نگرانم می شین و علت نبودنم و می پرسین.

من واقعا وقتم پره.یعنی برنامم شده مدرسه و بعد مدرسه هم درس.دوست دارم بیام بنویسم.حرف هم زیاد دارم.اما دستم به قلم که نه به تایپ نمی ره.وقتی می خوام بنویسم همه چیزایی که تو ذهنمه یادم میره.نمی دونم چی جوری بنویسم که خوب باشه.

نمی دونم.شاید یه مدت که بگذره، حالم،اوضاعم و روحیاتم بهتر بشه.

برام دعا کنین.

من بعد از دو ماه اومدم.تو این دو ماه خیلی سرم شلوغ بود.مدرسه و درس و تازه امتحان نهایی.

تو این دو ماه خیلی موضوعات به ذهنم رسید که براتون بنویسم اما نمی تونستم بیام نت.الان همه موضات از ذهنم رفتن.اما امروز یه عکس دیدم که یه جمله ی خیلی قشنگ روش نوشته بود.حوصله نداشتم عکسشو آپلود کنم.ولی جملشو واستون می نویسم.

I did three things today:miss you,miss you,and miss you

یعنی:من امروز سه کار انجام دادم:دلتنگ تو شدم،دلتنگ تو شدم و دلتنگ تو شدم.

اینم به مناسبت شروع ماه مهر:

یادش به خیر:

دوست داشتیم مبصر صف بشیم تا پای بچه ها رو سر صف جفت کنیم.

یادش به خیر:

پاکن های جوهری که یه طرفش قرمز بود و یه طرفش آبی.بعد با طرف آبیش می خواستیم خودکارو پاک کنیم،همیشه آخرش یا کاغذ رو پاره می کرد یا سیاه و کثیف می شد.

یادش به خیر:

اون قدیما هر روزی که ورزش داشتیم با لباس ورزشی می رفتیم مدرسه.احساس پادشاهی می کردیم که ما امروز ورزش داریم،دلتون بسوزه.

یادش به خیر:

آن مان نماران،توتو اسکاچی،آنی مانی ک.لا.چی

یادش به خیر:

صفحه چپ دفتر مشق رو بیشتر دوست داشتیم،به خاطر این که برگه های سمت راست پشتشون نوشته شده بود،ولی سمت چپی ها نو بود.

یادش به خیر:

آرزومون این بود که وقتی از دوستمون می پرسیم درستون کجاست،اونا یه درس از ما عقب تر باشن.

یادش به خیر:

گوشه پایین دفتر مشقمون،نقاشی می کشیدیم.بعد تند برگ می زدیم می شد نقاشی متحرک.(البته مال من گوشه ی بالا بود)

راهی است راه عشق که هیچش کناره نیست

آنجا جز آن که جان بسپارند چاره نیست

هر گونه که دل به عشق دهی خوش دمی بود

در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

فرصت شمر طریقه رندی که این نشان

چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست

ما را به منع عقل مترسان و می بیار

کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست

او را به چشم پاک توان دید چون هلال

هر دیده جای جلوه آن ماهپاره نیست

از چشم خود بپرس که ما را که می کشد

جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست

نگرفت در تو گریه حافظ به هیچ روی

حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

پ.ن:این شعرو خیلی دوست دارم.مخصوصا بیت آخرشو.